เอนทรี่นี้เป็นส่วนหนึ่งของ 
(ไม่เคยใส่ลิงค์ได้ lllOrz จิ้มตรงนี้นะคะ)
 
เท้าความก่อนที่จะลืมกันไป(เพราะจขบ.ดองไว้น้านนาน)
 
-โมราได้ห้องฟ้า(แสนทะมึน??)
-ก่อการร้ายด้วยน้ำแดงไปหนึ่งที...
-กำลังคิดว่ารู้สึกผิดพอแล้ว...
-แต่พอเพื่อนในห้องอย่างตงกับแสงกลับมาหลังกินข้าว
-สองคนนั้นเปียกโชกซะนี่ =[]=
-ไปทำอะไรมา(วะคะ)
-แต่สรุปแล้วคือเปียกจนดิฉันรู้สึกผิดเข้าไปใหญ่ค่ะ lllOrz
 
 

                เด็กสาวยืนอยู่ที่หน้าห้อง...

                เด็กสาวยืนอยู่ที่หน้าห้องด้วยหัวใจที่เต้นไม่ตรงจังหวะนัก...

                เด็กสาวยืนอยู่ที่หน้าห้องด้วยหัวใจที่เต้นไม่ตรงจังหวะนักเพราะว่าแถวของเพื่อนร่วมชั้นข้างหน้าเธอสั้นลงทุกที...

                เด็กสาวยืนอยู่ที่หน้าห้องด้วยหัวใจที่เต้นไม่ตรงจังหวะนักเพราะว่าแถวของเพื่อนร่วมชั้นข้างหน้าเธอสั้นลงทุกที ด้วยว่าทุกคนค่อยๆจับฉลากและเข้าไปที่นั่งตัวเอง

                แถวสั้นลงทุกที...

                สั้นลง...

                ...ใกล้จะถึงเธอขึ้นทุกที

 

                มณฑกาญจน์ โชติกมลธรรมยืนนิ่งอยู่ในแถว... หลังจากที่ช่างรรรรร ช่างเครื่องประจำโรงเรียนแห่งนี้แนะนำตัว และอธิบายให้พวกเธอทุกคนที่เป็นนักเรียนใหม่ฟัง ว่าเขาจะให้จับฉลากหมายเลขประจำตัวนักเรียนและที่นั่ง ...หลังจากที่ทานข้าวกลางวันเสร็จ พร้อมด้วยเพื่อนหลายคนเดินกลับมาด้วยสภาพเปียกโชกราวกับไปสวนน้ำทั้งชุดนักเรียนมาก็ไม่ปาน

                ...เธอไม่เปียก... แต่...

                เด็กสาวจับจ้องสายตาไปยังแผ่นหลังของกัมปนาทที่ยืนเข้าแถวอยู่ข้างหน้าเธอและศรันฉัตร ก่อนจะแอบเหลือบสายตาเพียงนิดหนึ่ง ราวกับไม่อยากให้อีกคนรู้ได้ว่าเธอกำลังมองอยู่ ...พันปิยะ

                สำหรับเด็กหนุ่มสองคน... คงไม่สนุกเท่าไหร่ที่ต้องเปียกในวันเดียวเกินหนึ่งครั้ง

                คิดถึงสาเหตุของการเปียกครั้งแรก... ที่มาจากเธอล้วนๆแล้วทำให้เธอเริ่มภาวนา

                ...ขออย่าให้ได้ที่นั่งใกล้กับสองคนนี้เลยเถอะ

                .

                .

                ปลายแถวสั้นลงทุกที ตอนนี้ถึงเด็กสาวร่างอวบอย่างพลอยอรุณเสียแล้ว ข้างหน้าเธอตอนนี้เหลือเพียงแค่เพื่อนร่วมสมาชิกห้องฟ้าสองคน ส่วนอีกคนก็ยืนอยู่ข้างหลังเธอ มณฑกาญจน์พยายามภาวนา... แอบฟังเล็กน้อยตอนที่กัมปนาทจับฉลาก แล้วบอกผลกับช่างรรรรรด้วยน้ำเสียงเรียบๆตามวิสัยเจ้าตัว

                อ๊ะ... ที่นั่ง... หมายเลข 11 เหรอแสง...

                มองตามร่างของอีกฝ่ายไปจนถึงโต๊ะมุมห้อง ...อืม... เกือบจะมุมห้องเลยนะแสง แล้วสายตาก็เลื่อนไปยังที่นั่งริมหน้าต่างที่ยังพอจะว่างอยู่บ้าง ...ขอเป็นริมหน้าต่างได้มั้ยนะ? ถ้าแบบนั้นคงจะไม่ต้องอยู่ใกล้กับกัมปนาท... มันดูจะเสี่ยงเกินไปสำหรับเธอ ที่ดูจะทำให้เขาเสียอารมณ์ตั้งแต่แรกรู้ตักกัน

                รู้ตัวอีกทีศรันฉัตรก็เดินไปยังที่นั่งเสียแล้ว

                “เหม่ออะไรเหรอครับนักเรียน?” รอยยิ้มส่งมาให้จากชายหนุ่มนามรรรรร ในมือยังถือปากกาลูกลื่นค้างไว้ขณะที่มองเธอเหมือนจะบอกว่าถึงตาเธอแล้วนะ

                มณฑกาญจน์รีบเก็บอารมณ์ตกใจของตัวเอง สะดุ้งหลุดออกจากภวังค์แล้วรีบขอโทษขอโพย “...ขะ... ขอโทษค่ะ! พอดี... คิดอะไรเพลินๆไปหน่อยน่ะค่ะ” รีบยกมือไหว้แล้วล้วงมือลงไปในกล่องสีน้ำเงิน ที่ช่างเครื่องประจำโรงเรียนบอกไว้ตั้งแต่แรกว่าเป็นกล่องหมายเลขประจำตัว

                ...ขออย่าได้หมายเลขแรกเลยนะ แล้วก็ไม่เอาเลขสุดท้ายด้วย

                เสียงหัวใจเต้นดังจนรู้สึกได้ ...ไม่เอาที่แรกกับที่สุดท้ายนะ แบบนั้นมันเด่นเกินไปนะ

                แล้วก็ถอนหายใจออกมาด้วยความโล่งอกในเมื่อในแผ่นกระดาษสีน้ำเงินมีตัวอักษรเขียนด้วยปากกาเมจิกสีดำเป็นตัวเลข ‘2’ ...อย่างน้อยก็ยังไม่ใช่หนึ่งล่ะนะ

                คิดแบบนั้นก่อนจะล้วงมือลงไปในกล่องสีชมพู

                ...ติดหน้าต่างนะ ติดหน้าต่างนะ...

                จริงๆแล้วเหมือนจะล้วงอยู่นานเหมือนกัน เพราะเธอมีความต้องการอีกอย่าง...

                ...ไม่เอาติดแสงหรือตงนะ...

               

                หมายเลข 12 !!!

                มณฑกาญจน์อยากจะบ้าตายตอนที่ค่อยๆลากตัวเองมาถึงโต๊ะที่เพิ่งคิดว่ามันเกือบจะอยู่มุมห้องเมื่อครู่

                ...ไม่ติดหน้าต่าง

                ...ไม่มีลม...

                ...แถมแสงอาทิตย์ยังไม่ดีอีกต่างหาก...

                อ้อ... แต่เธอคงไม่ต้องการ ‘แสง’ มากไปกว่านี้หรอก ในเมื่อกัมปนาทนั่งหน้านิ่งอยู่ข้างๆเธอตอนนี้

                ...แค่นี้ก็มากพอสำหรับ ‘แสง’ แล้วล่ะ!!!

                มณฑกาญจน์ดึงเก้าอี้ออกมาข้างหลังแล้วค่อยๆนั่งลง นึกปลงตัวเองเล็กน้อย ...นี่เธอทำผิดมากไปจริงๆ เฟิร์สอิมเพรสชั่นถึงได้เป็นแบบนั้น... แล้วดูสิ นี่อะไรกัน... ต้องนั่งกับแสงไปอีกนาน

                ...แสงจะยังโกรธเรามั้ยเนี่ย...

                .

                .

                มองหาเพื่อนคนอื่น ...ศรันฉัตรนั่งอยู่ห่างจากเธอมากไป

                ...แล้วตงล่ะ...?

                สายตามองไปยังพันปิยะ เด็กหนุ่มจับฉลากเสร็จแล้วและกำลังเดินมาหาที่นั่ง...

                เดินผ่านโต๊ะข้างหน้าเธอ... ผ่านข้างตัวเธอไป

                .

                .

                ก่อนจะทรุดตัวลงนั่งในที่นั่งข้างหลังเธอ...!

                พระเจ้าคะ!!!

               

                มณฑกาญจน์มองไปข้างๆตัวเอง

                กัมปนาทยังนั่งนิ่งด้วยสีหน้าไม่แสดงอารมณ์เช่นเคย ส่วนพันปิยะนั้นเล่า... นั่งอยู่ข้างหลังเธอเท่านั้นเอง

                ไม่มีแม้แต่ระยะห่างให้คนอื่นมาขวางกั้น

                ไม่มีแม้แต่โต๊ะว่างหรือช่องทางเดิน...

                “เอ้อ... เราได้นั่งติดกันเนอะแสง” เอ่ยขึ้นมาง่ายๆแก้เก้อ ด้วยไม่ชอบบรรยากาศเงียบจนน่าอึดอัดแบบนี้ ในขณะที่เพื่อนร่วมห้องบางคนเริ่มพูดคุยกันด้วยรอยยิ้ม

                อา... รอยยิ้ม...

                หาได้ยากยิ่งจากคู่สนทนา!

                “อือ” รับคำง่ายๆ ไม่ได้คิดจะต่ออะไรไปมากกว่านั้น

                มณฑกาญจน์เหลือบสายตาไปข้างหลังอีกครั้ง

                ...ที่นั่งมีตั้งเยอะทำไมต้องจำเพาะเจาะจงมาอยู่ตรงนี้ด้วยนะ...

                ...นี่เธอ...

                .

                .

                ติดอยู่ในวังวนอะไรกันล่ะเนี่ย!!?

==========================================

สรุปเหตุการณ์

-เหมือนจะต้องจับฉลากแต่โมราดูจะใจเต้นตุ้มๆต่อมๆม้ากมาก

-ภาวนาแทบตายไม่อยากอยู่ใกล้ตงกับแสง

-เพราะว่าเฟิร์สอิมเพรสชั่นน้ำแดงของชีมันช่างเป็นมิตรยิ่งนัก

-เลยแอบฟังนิดๆตอนแสงจับฉลาก

-แอบคิดว่าแสงนั่งตรงมุมดีเนอะ

-แต่พอตาตัวเองจับ...

-ได้ที่นั่งข้างแสงซะนี่!!

-ไร้ลมไร้แสงแดด

-ทำเอาเครียดกันทีเดียว

-หวังว่าอาตงจะไปไกลๆ

-อาตงกลับเดินมานั่งที่นั่งข้างหลังชี

-ทักทายพี่แสงไปนิดหนึ่ง

-ได้คำตอบมาเป็นเสียงเรียบๆแบบพี่แสง...

-สรุปกับตัวเองว่าพระเจ้าไม่มีจริงค่ะ!!!

==========================================

ZONE: นั่งคุย(เวิ่น)กับจขบ.

อืม.... ช่วงนี้อารมณ์ไม่ค่อยดีเลยค่ะ lllOrz ภาษาเลยแย่ตาม เค้าขอโทษนะ ฮือ

//ได้ข่าวว่าภาษาอีเวฟก็ไม่เคยดี...

คือ... รู้สึกว่าตอนนี้กำลังกู้ภาษาตัวเองอยู่เลยพยายามขูดฟิคออกมาให้อ่านกัน lllOrz
(//อยากด่าตรงไหนก็่ด่าได้เน้อ)
 
ส่งการบ้านแบบเลทๆแต่ก็อยากส่งนะ TTvTT
 
รู้สึกว่าลูกสาวนี่ชะตาชีวิตดูจะหนีอาตงกับพี่แสงไม่ไหวจริงๆ....(//ด้วยหลายๆสาเหตุ)
 
ต่อจากนี้คงมีเอนทรี่ที่เกี่ยวกับสองคนนี้อีกเยอะ lllOrz
(//ทำไมต้องทรงยากบรมด้วยนะ.... กะฮึก)
 
ส่วนดีบีรอก่อนนะคะ ขอกู้อารมณ์กับภาษาแปปนึง TTvTT
 
หายดีแล้วจะอัพอะไรที่มันไม่ใช่ฟิคนะคะ
 
 
เวฟรักทุกคน//ทำมือพี่บี้(?)
 
พบกันเอนทรี่หน้าเร็วๆนี้(?)ค่ะ
 
 
ป.ล.พอดีไปอ่านในบล็อคครูเอมที่เขียนว่าอยากให้แทค CS กลับมาดังเท่า EH กับ EED
อีเวฟเลยเห็นด้วยม้ากมาก ทุกคนคะ เรามาฟิตกันเถอะ!!!

Comment

Comment:

Tweet

ดูทะมึนทึมๆจริงนะ
สองหนุ่มนี่แย่จริงๆ ไปปล่อยรังสงรังสีอะไรขนาดนนั้น ห๊ะ!!!
open-mounthed smile

#5 By น้ำน่าน on 2011-12-05 12:25

แสงแค่นั้นเพียงพอแล้วสินะ ระวังแสงสะท้อนเยอะ มองกระดานไม่เห็นนะจ๊ะ :P

*ฮา*

สู้ๆ นะโมรา ม.ปลายแสนหรรษารอเธออยู่จ้ะ open-mounthed smile

#4 By *Alyssa* on 2011-11-08 01:27

>>มันดูจะเสี่ยงเกินไปสำหรับเธอ ที่ดูจะทำให้เขาเสียอารมณ์ตั้งแต่แรกรู้ตักกัน

รู้จักกันป่ะจ๊ะ

>> อ้อ... แต่เธอคงไม่ต้องการ ‘แสง’ มากไปกว่านี้หรอก ในเมื่อกัมปนาทนั่งหน้านิ่งอยู่ข้างๆเธอตอนนี้

...แค่นี้ก็มากพอสำหรับ ‘แสง’ แล้วล่ะ!!!

พี่ฮาประโยคนี้มาก ก๊ากกกกกกกกกกกกกกกก

นี่ถ้าเฟิร์นได้นั่งตรงนั้นอีกคน ดงทะมึนจะถือกำเนิดสินะ อูวรา....

สองหนุ่มภูเขาน้ำแข็งกับภูเขาไฟคงไม่ทำไร (น้อย) หรือจ้ะสาวน้อย หึๆ เกลียดอะไรก็ได้อย่างนั้นนะโมราเอ๋ย...

ภูเขาน้ำแข็งหรือลาวาร้อนในภูเขาไฟ สายลมอยากเลือกอันไหนจ๊ะ หึๆ

#3 By Fern-CS#4 on 2011-10-31 22:29

ไม่รู้ทำไมเพลงนี้มันดังขึ้นมาหลังอ่านจบอ่ะค่ะ...
"พรหมลิขิตบันดาลชักพา...ดลให้มาพบกันทันใด" open-mounthed smile

สู้ๆจ้ะน้องโมรา big smile

#2 By Adeya on 2011-10-30 20:01

กลัวไปทำไมจ้ะ สองหนุ่มเขาไม่กัดหรอกหนูว์


ฟ้าช่างไม่เป็นใจ หึหึ ห้องฟ้าทุกคนฟ้ากลับไม่เป็นใจให้สักคนเนอะ open-mounthed smile นั่งอยู่ใกล้พี่แสงก็จงรับแสงอันแสนเยียบเย็นไปโดยพร้อมเพรียงกันเล้ย!

คำถามที่ว่าติดอยู่ในวังวนอะไรน่ะหรือ แหม่.. ถามมาก็ตอบไป ติดอยู่ในวังวนแห่งความอึนและความมาคุไงจุ๊~~

ไหน ๆ ได้มานั่งตรงนี้ก็จงมามาคุร่วมกันเถิดผองเพื่อน!

cry

#1 By ::376SEC:: on 2011-10-30 19:29